Słyszę cię w dzień słyszę cię w nocy

skąd brać siłę 	gdzie szukać pomocy

ty działasz za dużo ty działasz za dużo



za dużo działasz twoje wielkie działo znów nade mną



ty mówisz od rana i mówisz wieczorem

cokolwiek powiesz kompletnie jest chore

ty działasz za dużo ty działasz za dużo



za dużo działasz twoje wielkie działo znów nade mną



powtórzysz po innych dołożysz od siebie

opowiesz o ludziach o których nic nie wiesz

ty działasz za dużo ty działasz za dużo



za dużo działasz twoje wielkie działo znów nade mną



ty działasz bez przerwy	bez chwili wytchnienia

od lat jest tak samo i nic się nie zmienia

ty działasz za dużo ty działasz za dużo

za dużo działasz twoje wielkie działo znów nade mną



To już jest koniec, nie ma już nic
Jesteśmy wolni, możemy iść
To już jest koniec, możemy iść
Jesteśmy wolni, bo nie ma już nic… 

To już jest koniec, nie ma już nic
Jesteśmy wolni, możemy iść
To już jest koniec, możemy iść
Jesteśmy wolni, bo nie ma już nic… 

Robaczek w swej dziurce, jak docent za biurkiem
I pszczółka na kwiatkach, jak kontrol w tramwajach
Tak dłubie i gmera, napisze – wymyśli
Obejdzie wokoło, zabrudzi – wyczyści
I krzaczek przy drodze i brat przy maszynie
Jak noga w skarpecie, jak sprzedawca w kantynie
Kamyczek na polu i strażnik na straży
Lodówka wciąż ziębi, kuchenka wciąż parzy
A po co? A po co? – Tak dłubie i dłubie?
A za co? A za co? – Tak myśli i skubie?
I tak się przykłada i mówi z ekranu
I bredzi latami, wieczorem i rano

To już jest koniec, nie ma już nic
Jesteśmy wolni, możemy iść
To już jest koniec, możemy iść
Jesteśmy wolni, bo nie ma już nic… 

To już jest koniec, nie ma już nic
Jesteśmy wolni, możemy iść
To już jest koniec, możemy iść
Jesteśmy wolni, bo nie ma już nic, nie ma już nic, nic, nic!